Pniewo tętniło życiem i folklorem – mieszkańcy i goście świętowali Kurpiowski Festyn Ludowy połączony z odpustem parafialnym.

Kurpiowska duma i radość wspólnoty

W niedzielę 29 czerwca Pniewo stało się kurpiowską stolicą regionu – wszystko za sprawą barwnego wydarzenia pod nazwą „Kurpiowski Festyn Ludowy”, które zgromadziło tłumy miłośników tradycji, muzyki i smaków Kurpi Białych i Zielonych. Festyn połączony był z odpustem parafialnym ku czci Świętych Apostołów Piotra i Pawła.

[ZT]30470[/ZT]

Uroczystego otwarcia imprezy dokonali Janusz Pawlak z Narodowego Instytutu Kultury i Dziedzictwa Wsi oraz Wójt Gminy Zatory, Włodzimierz Kaczmarczyk, podkreślając znaczenie dziedzictwa ludowego i jego rolę w integracji lokalnych społeczności.

Od dziecięcych występów po regionalne zespoły

Program artystyczny otworzyły występy zespołów dziecięcych i młodzieżowych z Dębin, Pniewa, Obrytego, Długosiodła, Brańszczyka, Broku oraz ZPiT Wyszków. Kolorowe stroje, ludowe przyśpiewki i taniec poruszyły serca zgromadzonych.

Po uroczystej mszy świętej odpustowej, której przewodniczył Biskup Płocki Szymon Stułkowski, scena należała już do dorosłych artystów. Gromkie brawa i bisy towarzyszyły występom Zespołu Pieśni i Tańca „Oberek” oraz „Kurpianki” z Kadzidła. Kurpiowskie melodie w wykonaniu kapel z Puszczy Białej i Zielonej na długo zapadły w pamięć uczestników wydarzenia.

Smaki, tradycja i wspólna zabawa

Nieodłącznym elementem festynu były stoiska Kół Gospodyń Wiejskich z Pniewa, Dębin, Cieńszy i Pniewa Kolonii, gdzie można było spróbować regionalnych przysmaków i domowych wypieków. Wśród stoisk nie zabrakło także prezentacji sprzętu strażackiego przygotowanej przez druhów z OSP Pniewo – ich pokaz cieszył się szczególnym zainteresowaniem najmłodszych.

[ONNETWORK_VIDEO_ID]1813[/ONNETWORK_VIDEO_ID]

Finałem wydarzenia była radosna potańcówka przy dźwiękach ludowej kapeli, która porwała do tańca całe rodziny – od dzieci po seniorów.

Tradycja, która łączy pokolenia

Kurpiowski Festyn w Pniewie to nie tylko wydarzenie kulturalne – to manifest żywej tradycji, więzi międzyludzkich i wspólnoty. To okazja, by z dumą spojrzeć na korzenie, docenić to, co lokalne i autentyczne, i przekazać to dalej – młodszym pokoleniom.