Kurpiowska tradycja ożywa w Sadykrzu

W Sanktuarium Sanktuarium św. Rocha w Sadykrzu tegoroczne święcenie pokarmów wielkanocnych odbyło się w wyjątkowej, głęboko zakorzenionej w lokalnej kulturze atmosferze.

Wierni licznie odpowiedzieli na apel kustosza świątyni i przybyli na uroczystość w tradycyjnych strojach kurpiowskich. Co szczególnie warte podkreślenia, w regionalnych ubiorach pojawiły się nie tylko kobiety, ale również mężczyźni oraz dzieci, tworząc barwny i autentyczny obraz kurpiowskiego dziedzictwa.

– Staram się przywracać nasze piękne tradycje. Krok po kroku odbudowujemy to, co stanowi o wyjątkowości kurpiowskiej ziemi – powiedział ks. kan. Cezary Siemiński, kustosz sanktuarium oraz proboszcz parafii w Obrytem.

Święcenie pokarmów w takiej oprawie było nie tylko wydarzeniem religijnym, ale również ważnym elementem pielęgnowania lokalnej tożsamości i przekazywania tradycji młodszym pokoleniom. Organizatorzy podkreślają, że zainteresowanie tego typu inicjatywami z roku na rok rośnie, co daje nadzieję na trwałe odrodzenie kurpiowskich zwyczajów.

W Sanktuarium Sanktuarium św. Rocha w Sadykrzu tegoroczne święcenie pokarmów wielkanocnych odbyło się w wyjątkowej, głęboko zakorzenionej w lokalnej kulturze atmosferze.

Wydarzenie w Sadykrzu pokazuje, że tradycja – jeśli ktoś wreszcie się za nią zabierze – potrafi nie tylko przetrwać, ale wręcz przyciągać kolejne pokolenia.

W kurpiowskiej święconce znajdziesz:

🥚 Pisanki kurpiowskie – zdobione techniką skrobania lub batiku, często z motywami roślinnymi

🍞 Chleb – symbol życia i dostatku, najlepiej własnego wypieku (bo sklepowy to wstyd)

🥩 Wędliny – kiełbasa, boczek, szynka, często swojskie, pachnące dymem z wędzarni

🧂 Sól – chroni przed złem (i poprawia smak, co też nie jest bez znaczenia)

🧈 Masło – często formowane w baranka lub ozdabiane

🐑 Baranek wielkanocny – symbol Chrystusa, czasem z ciasta, cukru albo masła

🌿 Bukszpan / gałązki zielone – znak odradzającego się życia

🧀 Ser – rzadziej spotykany, ale obecny w niektórych wsiach

🍰 Babka wielkanocna – bo post postem, ale po święceniu zaczyna się konkret

Koszyk obowiązkowo wyłożony białą serwetą, często ręcznie haftowaną. Bez plastiku, bez „chińskich ozdóbek”, tylko tradycja, której ktoś jeszcze pilnuje.