Spis treści

• • Lokalna kopalnia ma zielone światło na lata
  • Dziś mieszanka żwiru i piasku jest naprawdę na wagę złota
  • Bez kruszywa nie ma dróg. Dosłownie
  • Złoże w Zaborzu to realny potencjał dla regionu
  • Pułtusk i okolice mają surowiec, którego potrzebuje cała branża

Pod Pułtuskiem żwir nadal będzie wydobywany, a decyzja marszałka otwiera drogę do eksploatacji złoża „Zaborze” nawet do 2040 roku.

Lokalna kopalnia ma nadal zielone światło na lata

Dobra wiadomość dla rynku budowlanego i samorządów z regionu. Podpułtuska kopalnia kruszywa „Zaborze”, prowadzona przez spółkę TECHNO-ŻWIR, ma formalnie otwartą drogę do dalszej działalności po uzyskaniu koncesji na wydobycie piasków z domieszką żwiru. Z decyzji Marszałka Województwa Mazowieckiego wynika, że eksploatacja złoża w gminie Pokrzywnica może być prowadzona aż do 30 czerwca 2040 roku, a przedsiębiorca ma rozpocząć wydobycie nie później niż w ciągu 3 miesięcy od chwili, gdy decyzja stanie się ostateczna.

Dziś mieszanka żwiru i piasku jest naprawdę na wagę złota

Choć dla wielu mieszkańców to po prostu piach i kamienie, dla branży budowlanej jest to jeden z najbardziej strategicznych surowców. Mieszanka żwiru i piasku trafia do podbudów drogowych, nasypów, stabilizacji gruntu, odwodnień, produkcji betonu i wielu prac infrastrukturalnych, bez których nie ruszy żadna większa inwestycja. Im więcej budów, remontów dróg, modernizacji linii kolejowych i inwestycji publicznych, tym większe znaczenie mają lokalne źródła kruszywa, bo skracają transport, obniżają koszty i przyspieszają realizację robót.

Bez kruszywa nie ma dróg. Dosłownie

Orientacyjnie budowa 1 kilometra drogi szybkiego ruchu może wymagać od około 20 do nawet 40 tysięcy ton kruszyw, w zależności od konstrukcji drogi, szerokości przekroju, warunków gruntowych i zakresu robót ziemnych. W praktyce oznacza to, że nawet jedna większa inwestycja drogowa potrafi pochłonąć ogromne ilości materiału, który musi skądś zostać dowieziony. Dlatego każda działająca żwirownia w regionie ma dziś znaczenie nie tylko lokalne, ale wręcz strategiczne dla całego rynku budowlanego.

Złoże w Zaborzu to realny potencjał dla regionu

W decyzji wojewody mazowieckiego wskazano, że w granicach projektowanego obszaru górniczego „Zaborze/1” zasoby przemysłowe wynoszą 515,25 tys. ton, a zasoby operatywne 249,38 tys. ton. To pokazuje, że nie mówimy o epizodzie, lecz o surowcu, który może przez lata wspierać inwestycje w regionie i zasilać lokalny rynek materiałów budowlanych. Dla powiatu pułtuskiego i okolic to ważny sygnał: podpułtuskie kruszywo nadal będzie pracować na rzecz dróg, budów i rozwoju infrastruktury.

Podstawa informacji: decyzja Marszałka Województwa Mazowieckiego nr 119/26/PE.I z 23 kwietnia 2026 r., dotycząca koncesji dla spółki TECHNO-ŻWIR na wydobycie kruszywa naturalnego ze złoża „Zaborze” w gminie Pokrzywnica, powiat pułtuski. Dokument wskazuje m.in. zasoby przemysłowe 515,25 tys. ton, zasoby operatywne 249,38 tys. ton oraz termin obowiązywania koncesji do 30 czerwca 2040 r.

Pułtusk i okolice mają surowiec, którego potrzebuje cała branża

W czasie, gdy ceny materiałów budowlanych pozostają pod presją, a każda inwestycja liczona jest niemal co do tony, dostęp do lokalnego kruszywa staje się przewagą. Surowiec wydobywany niedaleko Pułtuska może trafiać tam, gdzie dziś najbardziej liczy się logistyka, tempo dostaw i koszt transportu. To właśnie dlatego podpułtuska „kopalnia” żwiru nie jest tylko lokalną ciekawostką, ale jednym z tych miejsc, od których zależy tempo wielu inwestycji.

Żwir pod Pułtuskiem to nie jest „skała znikąd”, tylko efekt bardzo długiej historii geologicznej regionu. Gdy na Mazowsze wchodził lądolód, transportował ogromne ilości skał, kamieni, piasku i żwiru z północy. Kluczową rolę odegrały też silne wody roztopowe, które płynęły podczas topnienia lodowca. Po ustąpieniu lodowca rzeki przez długi czas przenosiły, przepłukiwały i odkładały materiał, wzbogacając niektóre obszary w dobre jakościowo kruszywo. Tam, gdzie była odpowiednia energia przepływu wody, odkładał się żwir, a nie tylko drobny piasek.