Roszczenie z kuponu przedawnia się po sześciu miesiącach

Sześć miesięcy zamiast sześciu lat

Kodeks cywilny przyjmuje, że roszczenie przedawnia się po sześciu latach, a roszczenia o świadczenia okresowe i związane z prowadzeniem działalności gospodarczej po trzech, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej (art. 118 Kodeksu cywilnego). Ustawa o grach hazardowych jest takim przepisem szczególnym. Roszczenia związane z udziałem w grze hazardowej, także w zakładach wzajemnych, przedawniają się z upływem sześciu miesięcy od dnia wymagalności (art. 21 ust. 1). Termin biegnie od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne (art. 120 § 1 k.c.), czyli od dnia, w którym można było żądać wypłaty, a nie od dnia, w którym ktoś przypomniał sobie o kuponie.

Przedawnienie nie kasuje roszczenia z dnia na dzień. Po upływie terminu ten, przeciwko komu roszczenie przysługuje, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia (art. 117 § 2 k.c.).

Reklamacja zatrzymuje zegar

Jeżeli uczestnik złoży reklamację, bieg przedawnienia ulega zawieszeniu od dnia jej wniesienia do dnia udzielenia odpowiedzi (art. 21 ust. 2). Czas rozpatrywania reklamacji nie skraca więc sześciu miesięcy, a po odpowiedzi termin biegnie dalej.

Tryb zgłaszania roszczeń określa rozporządzenie Ministra Finansów z 2 stycznia 2019 r. Roszczenie zgłasza się na piśmie albo za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Trzeba w nim podać imię i nazwisko, adres zamieszkania, datę i miejsce zdarzenia, którego roszczenie dotyczy, rodzaj gry oraz treść żądania, a przy zgłoszeniu elektronicznym także adres elektroniczny do komunikacji (§ 1).

Kupon płaci temu, kto go ma

Ustawa przyjmuje zasadę dokumentu na okaziciela. Wygrane wypłaca się okazicielom losów lub innych dowodów udziału w grze albo za zwrotem tych dowodów, chyba że regulamin gry stanowi inaczej (art. 19 ust. 1). Inna osoba niż okaziciel odbierze wygraną tylko z pełnomocnictwem z podpisem poświadczonym notarialnie i w sposób zgodny z regulaminem (ust. 2).

Podmiot urządzający grę nie musi badać, czy okaziciel ma prawo rozporządzać kuponem. Gdy ma co do tego wątpliwości, może wstrzymać wypłatę najwyżej na 30 dni. Jeśli wstrzymał ją bez uzasadnienia, płaci odsetki ustawowe za opóźnienie za cały okres wstrzymania (ust. 3). Na podstawie kuponu, którego autentyczności nie można stwierdzić albo którego numeru nie można ustalić, wygranej się nie wypłaca (ust. 4).

Zgubiony albo zniszczony kupon nie daje żadnych roszczeń wobec podmiotu urządzającego grę, chyba że regulamin stanowi inaczej (ust. 5). O tym, czy zgubiony kupon da się jeszcze rozliczyć, decyduje więc regulamin konkretnej gry.

Kto stoi za ladą punktu

Zakłady wzajemne wolno przyjmować wyłącznie w punktach przyjmowania zakładów wzajemnych albo przez sieć Internet, stosownie do udzielonego zezwolenia (art. 6 ust. 3 i art. 14 ust. 3). Co do zasady podmiot, który urządza gry hazardowe, nie może powierzyć innemu podmiotowi czynności związanych z ich urządzaniem (art. 28 ust. 1).

Wyjątek dotyczy punktów. Na podstawie umowy agencyjnej spółka może powierzyć innemu podmiotowi przyjmowanie zakładów i stawek oraz wypłatę wygranych do wysokości określonej w regulaminie (ust. 2). Agent musi między innymi mieć nienaganną opinię, nie może być skazany za umyślne przestępstwo ani umyślne przestępstwo skarbowe i nie może zalegać z podatkami ani ze składkami na ubezpieczenia, a majątek przeznaczony na powierzone czynności nie może pochodzić z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł (ust. 3). Powierzonych czynności agent nie może zlecić dalej (ust. 5).

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może w każdym czasie sprawdzić, czy agent spełnia te wymogi. Jeżeli ich nie spełnia albo nie przekaże dokumentów na żądanie, spółka musi natychmiast rozwiązać umowę agencyjną (ust. 6-7). Grę nadal urządza spółka z zezwoleniem, a agent wykonuje tylko te czynności, które ustawa pozwala jej powierzyć.

W internecie nie ma kuponu ani pośrednika

Wyjątek agencyjny ma jedno wyłączenie: nie obejmuje zakładów wzajemnych urządzanych przez sieć Internet (art. 28 ust. 2). Przez internet zakład bukmacherski zawiera się więc bez pośrednika, a stawkę przyjmuje i wygraną wypłaca sama spółka, która ma zezwolenie ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Taką spółką jest LV BET.

Dowodem udziału nie jest wtedy kupon na okaziciela, tylko konto gracza. Rejestracja na koncie gracza albo tymczasowym koncie gracza jest warunkiem rozpoczęcia i prowadzenia gry (art. 15i ust. 1 pkt 3 ustawy o grach hazardowych). Transakcje płatnicze z gry przechodzą wyłącznie przez dostawców usług płatniczych (art. 15e). Sześć miesięcy na roszczenie obowiązuje tak samo.

Podstawa: ustawa z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz.U. 2025 poz. 595 ze zm.), art. 6 ust. 3, art. 14 ust. 3, art. 15e, art. 15i ust. 1 pkt 3, art. 19, art. 21, art. 28; rozporządzenie Ministra Finansów z 2 stycznia 2019 r. w sprawie trybu zgłaszania roszczeń uczestników gier hazardowych (Dz.U. 2019 poz. 20), § 1; ustawa z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. 2026 poz. 795), art. 117 § 2, art. 118, art. 120 § 1.

LV BET Zakłady Bukmacherskie Sp. z o.o. to legalny bukmacher posiadający zezwolenie Ministerstwa Finansów. Gra u nielegalnych bukmacherów jest zabroniona. Hazard wiąże się z ryzykiem i jest dostępny wyłącznie dla osób pełnoletnich.