Dzieciństwo w epoce cyfrowej jest zupełnie inne niż kiedyś. Młode pokolenie dorasta w świecie, w którym technologia i internet są codziennością, a cyfrowy debiut ma za sobą 75% dzieci w wieku 5-8 lat.

Jak przygotować dzieci do życia w świecie ekranów?

Doświadczenia cyfrowe mają wpływ na sposób komunikacji, zdobywania informacji, a nawet postrzegania świata i budowania relacji społecznych przez młodych ludzi. Galopujące zmiany, przeciążenie informacyjne, fake newsy, hejt, cyberprzemoc, ryzyka dla prywatności czy zachowania równowagi między światem online a offline - to ich codzienne, realne wyzwania. Potrzebują więc edukacji i wsparcia w rozwoju kompetencji społecznych i emocjonalnych, już od najmłodszych lat.

„Umiejętności techniczne, sprawna obsługa urządzeń i aplikacji to za mało” - mówi Małgorzata Kowalewska, członkini zarządu ds. programowych Fundacji Orange. „Co szósty przedszkolak ma trudność we współpracy z rówieśnikami [1]. Wiemy to z badań i z codziennych rozmów z nauczycielkami i nauczycielami. Dlatego w programie MegaMisja kładziemy nacisk na naukę komunikacji, współpracy, empatii i krytycznego myślenia. To dla dzieci ważny fundament, który wesprze ich także w świecie online” - dodaje.

MegaMisja dla przedszkoli i szkół

MegaMisja to program Fundacji Orange, który działa w dwóch ścieżkach: dla klas 1-3 szkół podstawowych oraz dla przedszkoli. Na podstawie gotowych scenariuszy nauczyciele i nauczycielki prowadzą z dziećmi cykl zajęć przez cały rok szkolny. Od Fundacji otrzymują pełne wsparcie merytoryczne oraz materiały do pracy z dziećmi. W tematy kolejnych zajęć grupę wprowadza historia o przygodach pewnego Psotnika, któremu dzieci starają się pomóc. Poprzez zabawę i pracę w grupach rozwijają konkretne kompetencje, uczą się i podejmują refleksję o tym, jak dbać o siebie i innych w świecie pełnym ekranów.

- MegaMisja dla przedszkoli skierowana jest do dzieci w wieku 5-6 lat i zachęca do rozmowy z dziećmi o uważności, emocjach, zaufaniu, proponuje także liczne aktywności ruchowe, które są szczególnie potrzebne dzieciom w tym wieku. Dodatkowe działania kierowane są także do rodziców, którzy mogą ćwiczyć w domu kompetencje zdobyte przez przedszkolaki na zajęciach.

- MegaMisja dla szkół to zajęcia dla klas 1-3, na których dzieci oprócz rozwijania kompetencji społecznych, poznają też podstawy higieny cyfrowej i bezpieczeństwa w internecie, takie jak ochrona prywatności czy rozpoznawanie fake newsów. Podczas zajęć dzieci doskonalą współpracę i działanie w grupie.

Nauczycielki i nauczyciele, którzy poprowadzą zajęcia MegaMisji, mają możliwość rozwoju nowych kompetencji w czasie webinarów, szkoleń i konsultacji. Placówki nie ponoszą żadnych kosztów związanych z udziałem w programie. Otrzymują natomiast gry, książki, zestawy kreatywne i inne materiały dydaktyczne do pracy z dziećmi.

Jak się zgłosić?

Szkoła lub przedszkole powinny do 28.04.2026 r. godz. 15:00 wypełnić formularz zgłoszeniowy na stronie fundacja.orange.pl/megamisja oraz odpowiedzieć na kilka pytań dotyczących udziału w programie (w formie pisemnej lub nagrywając krótkie wideo). Do 15 czerwca 2026 r. niezależna komisja wybierze 150 szkół i 150 przedszkoli z całej Polski, które we wrześniu rozpoczną realizację programu z dziećmi. W tym roku po raz pierwszy mogą zgłaszać się także placówki, które brały już udział w programie.

MegaMisja to program, który Fundacja Orange realizuje już od jedenastu lat w ramach swojej społecznej misji.

Fundacja Orange od 20 lat troszczy się o dzieci w cyfrowym świecie. W jej projektach edukacyjnych wzięło udział łącznie 650 tys. dzieci, a ponad 93 tys. nauczycieli skorzystało ze wsparcia w rozwoju kompetencji cyfrowych niezbędnych w pracy z dziećmi i młodzieżą. Fundacja utworzyła 124 multimedialne świetlice w małych miastach i wsiach. Jest partnerem wielu działań i kampanii na rzecz bezpieczeństwa i higieny cyfrowej dzieci. Wydaje raporty i publikacje, poradniki oraz gotowe scenariusze zajęć edukacyjnych. Więcej na www.fundacja.orange.pl.

[1] Jędrzejowska, E. (2019). Social self-reliance of preschool children. Konteksty Pedagogiczne, 1(12), 161–176