Adobe Stock
W takich sytuacjach pacjenci często skarżą się na chroniczne uczucie zatkanego nosa, co zmusza ich do oddychania przez usta. Prowadzi to do wysuszenia błony śluzowej gardła, nawracających infekcji i ogólnego dyskomfortu. Kiedy leczenie zachowawcze, opierające się na kroplach czy lekach przeciwalergicznych, nie przynosi poprawy, rozwiązaniem staje się septoplastyka. Jest to zabieg chirurgiczny, którego celem jest przywrócenie prawidłowych stosunków anatomicznych we wnętrzu nosa, co bezpośrednio przekłada się na poprawę jakości życia.
Skrzywienie przegrody nosowej może być wynikiem urazu twarzoczaszki, przebytego nawet w dzieciństwie, ale bardzo często rozwija się samoistnie na etapie wzrostu organizmu. Nierównomierny rozwój części kostnej i chrzęstnej powoduje wygięcie całej struktury w jedną ze stron. Objawy bywają bagatelizowane przez wiele lat, ponieważ pacjenci przyzwyczajają się do utrudnionego oddychania. Wizyta u specjalisty otorynolaryngologa staje się konieczna, gdy dolegliwości zaczynają dezorganizować codzienne funkcjonowanie.
Do najczęstszych sygnałów wskazujących na problem z przegrodą nosową należą:
jednostronne lub obustronne upośledzenie drożności nosa, które nasila się podczas wysiłku fizycznego,
częste i nawracające infekcje górnych dróg oddechowych, w tym uciążliwe zapalenia zatok przynosowych,
chrapanie oraz epizody bezdechu sennego, które prowadzą do przewlekłego zmęczenia w ciągu dnia,
powtarzające się krwawienia z nosa, wynikające z wysuszenia błony śluzowej po stronie intensywniejszego przepływu powietrza,
nawykowe oddychanie przez usta, co często skutkuje poranną chrypką i bólem gardła.
Septoplastyka to procedura operacyjna z zakresu chirurgii laryngologicznej, mająca na celu wyprostowanie przegrody nosowej. W odróżnieniu od zabiegów estetycznych jest to operacja o charakterze funkcjonalnym - jej nadrzędnym zadaniem jest udrożnienie dróg oddechowych, a nie zmiana wyglądu zewnętrznego pacjenta. Wskazaniem do operacji jest potwierdzone w badaniu wziernikowym lub endoskopowym skrzywienie przegrody, które w sposób obiektywny zaburza wentylację nosa.
Lekarz podejmuje decyzję o zabiegu po wykluczeniu innych przyczyn niedrożności, takich jak przerost małżowin nosowych, polipy czy przewlekłe tło alergiczne. Często te schorzenia współistnieją, dlatego plan operacyjny dopasowuje się do indywidualnych potrzeb. Zabieg przynosi wymierne korzyści osobom, u których ciągła niedrożność uniemożliwia uprawianie sportu lub prowadzi do nawracających absencji chorobowych z powodu infekcji.
Wielu pacjentów obawia się blizn na twarzy, jednak septoplastyka wykonywana jest wewnątrznosowo. Chirurg wykonuje cięcia wewnątrz jamy nosowej, oddzielając błonę śluzową od chrząstki i kości. Zdeformowane fragmenty są usuwane, modelowane, a następnie z powrotem umieszczane w odpowiednim położeniu, aby utworzyć prostą ścianę. Zabieg odbywa się najczęściej w znieczuleniu ogólnym i trwa od kilkudziesięciu minut do około półtorej godziny.
Warto odróżnić tę procedurę od innych interwencji w obrębie twarzy:
septoplastyka skupia się wyłącznie na wnętrzu nosa i poprawie funkcji oddychania, nie zmieniając kształtu zewnętrznego,
rynoplastyka to operacja plastyczna, której celem jest korekta proporcji twarzy, usunięcie garbu czy zmiana kształtu czubka nosa,
rynoseptoplastyka to zabieg łączony, podczas którego lekarz jednocześnie prostuje przegrodę wewnątrz i koryguje zewnętrzny wygląd nosa.
Okres pooperacyjny wymaga od pacjenta cierpliwości i ścisłego stosowania się do zaleceń lekarskich. Po zakończeniu zabiegu w jamach nosa umieszcza się specjalne opatrunki. Dawniej stosowano uciążliwą tamponadę, obecnie coraz częściej wykorzystuje się delikatne płytki silikonowe, które stabilizują przegrodę w nowym położeniu, nie blokując całkowicie przepływu powietrza. Są one usuwane podczas wizyty kontrolnej po kilku dniach od operacji. Bezpośrednio po zabiegu nos jest opuchnięty, a oddychanie przez niego bywa utrudnione z powodu obecności skrzepów i wydzieliny.
W pierwszych tygodniach po septoplastyce należy pamiętać o kilku zasadach:
unikaniu wysiłku fizycznego, schylania się i podnoszenia ciężarów, aby nie wywołać krwawienia,
powstrzymywaniu się od gorących kąpieli, korzystania z sauny oraz długiego przebywania na słońcu,
delikatnym oczyszczaniu jamy nosowej za pomocą roztworów soli fizjologicznej lub wody morskiej, zgodnie z instrukcją lekarza,
unikaniu gwałtownego wydmuchiwania nosa, a kichanie powinno odbywać się z otwartymi ustami w celu redukcji ciśnienia.
Pełne wygojenie tkanek i ostateczny efekt poprawy drożności można zaobserwować zazwyczaj po upływie kilku tygodni, gdy ustąpi wewnętrzny obrzęk.
Ignorowanie problemów z drożnością nosa może prowadzić do powikłań obejmujących sąsiednie struktury anatomiczne. Ograniczony przepływ powietrza zaburza naturalny drenaż zatok przynosowych, co sprzyja zaleganiu wydzieliny i namnażaniu się bakterii. Skutkiem tego są przewlekłe stany zapalne zatok, objawiające się rozpierającym bólem głowy i spływaniem wydzieliny po tylnej ścianie gardła. Z kolei oddychanie przez usta podczas snu to prosta droga do zaburzeń architektury snu. Osoby te często chrapią, a w bardziej zaawansowanych przypadkach mogą doświadczać obturacyjnego bezdechu sennego. Powoduje to niedotlenienie organizmu, przewlekłe zmęczenie i podwyższone ryzyko chorób układu krążenia.
Postępowanie diagnostyczne i kwalifikacja do operacyjnych zabiegów laryngologicznych, w tym korekty krzywej przegrody, odbywają się m.in. w placówkach takich jak LUX MED Szpital Carolina, gdzie plan leczenia opiera się na dokładnym badaniu endoskopowym dróg oddechowych. Rzetelna diagnoza i odpowiednio przeprowadzony zabieg pozwalają na wyeliminowanie problemów z oddychaniem, poprawę jakości snu i zmniejszenie częstotliwości infekcji górnych dróg oddechowych.
Artykuł sponsorowany