Wiosna 1979 roku przywitała mieszkańców Pułtuska nadzieją na koniec surowej „zimy stulecia”.

Niestety, odwilż połączona z intensywnymi opadami deszczu spowodowała gwałtowny wzrost stanu wód w Narwi – nawet o około 20 cm na dobę. Już na początku kwietnia wały przeciwpowodziowe, mocno nadwyrężone mrozem, wymagały pilnych prac zabezpieczających. Pomimo tej mobilizacji ludności, niepokój rósł z każdym kolejnym centymetrem wody. Wielu starszych mieszkańców przypominało sobie podobne zagrożenie z 1958 roku, jednak niewielu spodziewało się skali nadchodzącej katastrofy.

Przebieg powodzi

Od 30 marca poziom rzeki, wynoszący wtedy 415 cm, dramatycznie wzrastał i w zaledwie kilka dni osiągnął kulminację na wysokości 520 cm. Woda rozlała się na 220 ha, czyli blisko połowę powierzchni miasta, sięgając od pół do nawet dwóch metrów powyżej poziomu ulic. Mieszkańcy walczyli z żywiołem, organizując prowizoryczne barykady i relokując dobytek na wyższe piętra domów. Nieocenioną pomocą służyły służby ratownicze oraz sąsiedzkie gesty solidarności – łodzie, worki z piaskiem i gorąca herbata dla zziębniętych ratowników. Gdy wody zaczęły opadać, odsłoniły się zniszczone elewacje budynków, zalane piwnice i zasypane błotem ulice.

::addons{"type":"facebook-encouragement"}

Aby uczcić tamte dramatyczne chwile i zachować je w archiwum, publikujemy dwa unikalne filmy z repozytorium Filmoteki Narodowej, ukazujące codzienną walkę z żywiołem oraz wysiłki służb ratowniczych.

::addons{"type":"tiktok","url":"https://www.tiktok.com/@znikajacawarszawa/video/7414600496700345633"}

::addons{"type":"tiktok","url":"https://www.tiktok.com/@znikajacawarszawa/video/7248208973139021083"}

Skutki dla mieszkańców

Pod wodą znalazło się 420 budynków mieszkalnych, a 750 rodzin straciło swoje domy lub tymczasowo musiało je opuścić. Straty materialne były ogromne – uszkodzone instalacje, zniszczony inwentarz, a także zapasy żywności zasiane wśród muru. Psychologiczne piętno powodzi odczuwała cała społeczność – traumatyczne wspomnienia i lęk przed kolejnym gwałtownym wzrostem wód towarzyszyły wielu przez lata. Jednocześnie to właśnie wtedy zawiązały się liczne inicjatywy pomocy ofiarom, które połączyły mieszkańców Pułtuska na długie dekady.

Dzisiejsze ślady „wielkiej wody”

Choć od powodzi minęło już kilkadziesiąt lat, jej ślady wciąż można dostrzec w krajobrazie i pamięci lokalnej społeczności. Nietknięte renowacją oznaczenia na murach niektórych domów przypominają o wysokości fali, a opowieści dziadków przekazywane są dalej kolejnym pokoleniom.