Tak, takie pytanie pojawia się od pewnego czasu wśród mieszkańców okolicy pułtuskiego wąwozu - między ulicą Daszyńskiego a osiedlem Na Skarpie.

Żbik jest praprzodkiem kota domowego. Jego udomowionych potomków spotykamy na co dzień w naszych domach.  Z wyglądu oba gatunki są bardzo do siebie podobne, szczególnie jeśli chodzi o umaszczenie futerka - jest ono szarobrązowego koloru i posiada pręgi.

Żbik jest jednak większy niż przeciętny domowy mruczek, ma mocniejszą budowę ciała, puchaty ogon i czarną pręgę, która biegnie wzdłuż tułowia.

W naszej okolicy pojawił się taki "inny" kot - opowiadają. - Jest bardzo nieufny i płochliwy. Większy od normalnego czy dzikiego kota. Czy to może być żbik?

Na to pytanie nie odpowiemy. Także pułtuscy leśnicy "nie sądzą, aby to był żbik".

Ale może ktoś z Czytelników czuje się na siłach...

Żbik europejski waży od 4 do 7 kg. Długość ciała sięga od 45 do nawet 67 cm, do tego dochodzi ogon o długości 25-40 cm. Wysokość w kłębie żbika europejskiego wynosi 25-35 cm. Samice są zwykle drobniejsze od samców. Głowa żbika jest dość masywna i szeroka, a uszy są na niej szeroko osadzone. Ogon jest tępo zakończony, gruby i w porównaniu z ogonami kotów domowych wydaje się wyraźnie krótszy.

Znajdują się na nim ciemniejsze pierścienie futra, a jego koniec jest zawsze ciemny.

Żbiki mają bardzo gęstą i długą sierść, a jej kolor określa się jako żółtawoszary. Widnieją na niej ciemniejsze pręgi. Najbardziej widoczne są na głowie, piersi i łapach, a najmniej – na bokach tułowia. Wzdłuż kręgosłupa żbiki mają ciemniejsze futro, a na tylnych łapach charakterystyczne czarne plamy. Oczy żbika są żółte, poduszki łap czarne, a nosy – czerwono-brązowe. Wibrysy, potocznie zwane wąsami, są u żbika białe.

Prawdziwy żbik nie ma białych znaczeń. Biała plamka na piersi oznacza, że dany osobnik jest krzyżówką dzikiego żbika i kota domowego.