W 1962 r. papież Jan XXIII ogłosił Maryję Królową Polski główną patronką kraju i Niebieską Opiekunką polskiego narodu.

W tym roku przypada 370. rocznica Ślubów Lwowskich króla Jana Kazimierza. 1 kwietnia 1656 r. polski władca przed obrazem Matki Bożej Łaskawej w katedrze we Lwowie obrał Maryję za królową swoich państw, a Królestwo Polskie polecił jej szczególnej obronie. Ślubował wystarać się u Stolicy Apostolskiej o pozwolenie na obchodzenie jej święta jako Królowej Korony Polskiej i zająć się losem ciemiężonych pańszczyzną chłopów i zaprowadzić w kraju sprawiedliwość społeczną.

Choć ślubowanie króla odbyło się przed obrazem Matki Bożej Łaskawej we Lwowie, to jednak szybko przyjęło się przekonanie, że najlepszym typem obrazu Królowej Polski jest obraz Pani Częstochowskiej. Koronacja obrazu papieskimi koronami 8 września 1717 r. ugruntowała przekonanie o królewskości Maryi. Była to pierwsza koronacja wizerunku Matki Bożej, która odbyła się poza Rzymem.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 r. Episkopat Polski zwrócił się do Stolicy Apostolskiej o wprowadzenie święta dla Polski pod wezwaniem Królowej Polski. Biskupi zaproponowali papieżowi 3 maja, by podkreślić nierozerwalną łączność tego święta z Sejmem Czteroletnim, zwłaszcza z uchwaloną 3 maja 1791 r. pierwszą polską konstytucją.

W Kościele 3 maja przypada uroczystość Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski, głównej patronki Polski. Aktu oddania państwa pod jej opiekę dokonał w 1656 r. w katedrze lwowskiej król Jan Kazimierz po zwycięstwie nad Szwedami i obronie Jasnej Góry.

Warto jednak wiedzieć, że nasz Pułtusk ma swój „związek” z wizerunkiem Matki Bożej.

To nasze miasto związane jest z tzw. Ewangeliarzem Pułtuskim, w którym znajduje się najdawniejszy polski wizerunek Matki Bożej. Powstał około 1080 roku, prawdopodobnie w Ratyzbonie lub w opactwie w Niederalteich. Nazywany jest również Ewangeliarzem płockim, gdyż stanowił własność katedry płockiej.

Obecnie Złoty kodeks pułtuski znajduje się w zbiorach Muzeum Czartoryskich w Krakowie.

Inne, najstarsze polskie wizerunki Matki Bożej spotykamy już w XI w. – są to „Ewangeliarz emmeramski” i „Sakramentarz tyniecki”, a także figury i płaskorzeźby w kościołach romańskich. Największym i szczytowym arcydziełem rzeźby poświęconym Maryi jest ołtarz Wita Stwosza z lat 1477-1489, wykonany dla głównego ołtarza Kościoła Mariackiego w Krakowie, zatytułowany Zaśnięcie Matki Bożej.