Stefan Dąb-Biernacki (ur. 7 stycznia 1890 r. w Gnojnie, zm. 9 lutego 1959 r. w Londynie) – generał Wojska Polskiego, żołnierz Legionów Polskich i uczestnik walk o niepodległość, którego losy i działalność silnie wiążą się z ziemią pułtuską.

W czasie wojny polsko-bolszewickiej dowodził 1. Dywizją Piechoty Legionów, odznaczając się odwagą i talentem dowódczym. W okresie międzywojennym pełnił funkcję dowódcy Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie, który obejmował również Pułtusk i okolice. Regularnie wizytował lokalne jednostki wojskowe, wspierał rozwój struktur obronnych regionu oraz inicjatywy patriotyczne. Dzięki jego zaangażowaniu ziemia pułtuska umacniała swoją pozycję jako ważny ośrodek wojskowy Mazowsza.

We wrześniu 1939 roku stanął na czele Armii „Prusy”, walcząc w kampanii obronnej Polski. Po klęsce wrześniowej przedostał się na Zachód, gdzie kontynuował działalność wojskową. Po wojnie, represjonowany przez władze komunistyczne, pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii, gdzie zmarł.

Postać generała Stefana Dąb-Biernackiego pozostaje w historii jako symbol niezłomności, honoru i służby Ojczyźnie – także tej lokalnej, pułtuskiej, której tradycje wojskowe współtworzył i umacniał.